Określenie – nazwa Dziewczęca Służba Maryjna zawiera najkrótszą syntezę programu duszpasterskiego realizowanego dla duchowego i moralnego rozwoju dziewcząt. Oto pełniejszy sens określenia Dziewczęca Służba Maryjna;

Dziewczęca – świadomie i wbrew modnej dziś i wszechobecnej koedukacji, prowadzimy pracę z dziewczętami mając na uwadze szczególnie te potrzeby, które wynikają z faktu, że są kobietami „in statu ferii” – czyli na tym etapie, kiedy kobiecość w nich dopiero się budzi i rozwija. Chcemy pomóc im zarówno w odkryciu właściwego obrazu ideału dziewczyny i kobiety chrześcijańskiej, jak i w trudnej pracy nad kształtowaniem swej osobowości. Do naszych grup mogą należeć dziewczęta w wieku od 9 do 16 lat.

Służba – określenie to mówi o celu istnienia grupy. Jest nim najogólniej mówiąc służba, czyli działanie dla czyjegoś dobra, poświęcenie sił, praca dla jakiejś ważnej i dobrej sprawy czy idei. Służyć, to znaczy także „być do czyjejś dyspozycji, być komuś w czymś pomocnym” (por. Słownik języka polskiego, t. III, s. 262, Warszawa 1981). Inspirację do kształtowania takiej postawy można czerpać zarówno z życia świeckiego, w którym nawet określone ważne zawody nazywa się służbą (służba zdrowia, służba wojskowa, itp.), jak i przede wszystkim ze źródeł religijnych. Sam Chrystus, Syn Boży, nazywany przez Proroków Starego Testamentu „Sługą Jahwe”, przyszedł, aby służyć i polecił Apostołom, by byli sługami wszystkich. Szczególnie bliskim i zawsze aktualnym ideałem służby jest dla dziewcząt Maryja. Dlatego przyjęta nazwa zawiera przymiotnik „Maryjna”.

Maryjna – Dziewica z Nazaretu powiedziała przy Zwiastowaniu, że jest i pragnie być zawsze służebnicą Pańską. W czasie swego ziemskiego życia służyła Chrystusowi, pomagała Apostołom i pierwszym gminom chrześcijańskim. Teraz służy Kościołowi jako Jego najlepsza Matka”.

Idee przewodnie i zarys programu DSM:
Najważniejsze treści programowe DSM zawarte są w czterech ideach przewodnich, którym nadano formę dwupoziomową:
– pierwszy poziom zawiera określoną treść teologiczną: Bożą prawdę i wezwanie
– drugi zawiera treść egzystencjalną, wskazującą miejsce, gdzie tę prawdę możemy poznać i gdzie możemy realizować wezwanie w niej zawarte.