Sakrament dorosłości chrześcijańskiej
Bierzmowanie
Informacja ogólna
„Bierzmowanie jest sakramentem wiary, stąd wiara kandydata jest podstawowym kryterium dopuszczenia do bierzmowania. Wiara ta wyraża się:
- w deklaracji przyjęcia sakramentu,
- w systematycznym uczestnictwie w lekcjach religii w szkole i spotkaniach formacyjnych przy parafii,
- w spełnianiu praktyk religijnych: uczestnictwo w niedzielnej i świątecznej Mszy Świętej,
- w przystępowaniu z okazji pierwszych piątków miesiąca do sakramentu pokuty,
- w udziale w rekolekcjach
- w uczestnictwie w nowennie przed bierzmowaniem,
- w nienagannej postawie religijno-moralnej,
- w pozytywnie zdanym egzaminie z wiedzy religijnej,
Zaleca się, aby Księża Proboszczowie i Katecheci z pasterską miłością zaangażowali się w dzieło przygotowania młodych do sakramentu bierzmowania i w to przygotowanie włączyli rodziców kandydatów. Cała zaś wspólnota parafialna niech otoczy modlitewną troską dzieło przygotowania do bierzmowania”.
Przygotowanie do bierzmowania
Przygotowanie do bierzmowania obejmuje formację intelektualną i religijno-moralną.
Formacja intelektualna realizowana podczas katechezy szkolnej trwa dwa lata, egzamin z wiedzy religijnej organizowany jest przed zakończeniem nauki w klasie siódmej. Formacja ta obejmuje treści przewidziane w programie nauczania oraz materiał zawarty w katechizmie bierzmowanych.
W szkole i w parafii podejmuje się formację religijno-moralną uczniów i wprowadza się ich w działania apostolskie. Przygotowanie to realizuje się według programu „Młodzi na progu”. Przygotowanie obejmuje spotkania liturgiczne (3 czwartek miesiąca) i spotkania formacyjne z animatorami (8.10, 29.10, 19.11, 10.12, 28.01, 11.02, 11.03) oraz udział w Rekolekcjach Spotkania (2-4 kwietnia 2027).
Z nauczania kościoła o sakramencie Bierzmowania
Z racji na wagę tego sakramentu i uzdalniającą moc Ducha Świętego bierzmowanie może przyjąć ten, kto został najpierw ochrzczony i ugruntowany w życiu wiary (kan. 889, 1). Budowanie trwałej wspolnoty Kościoła wymaga osobistej i świadomej decyzji oraz wewnętrznej gotowości do autentycznego wyznawania wiary, bronienia jej i życia według jej zasad. Trzeba najpierw dogłębnie poznać zobowiązania wynikające z chrztu świętego, osobiście i uroczyście odnowić te przyrzeczenia (kan. 889, 2) i przez właściwe przygotowanie indywidualnie podjąć ważną decyzję o zaproszeniu Ducha Świętego do osobistego życia. Samo przygotowanie do bierzmowania nie może wynikać z przymusu, ale musi być autonomiczną decyzją kandydata do bierzmowania. Tak jak nikogo nie można zmusić do miłości, tak Duch Święty nie chce nikogo uszczęśliwiać na siłę.
Jednakże w realizacji osobistej decyzji młodego czy starszego kandydata o podjęciu przygotowania do bierzmowania powinni uczestniczyć z ramienia wspolnoty Kościoła rodzice, duszpasterze i wierni. Oni to, jako już dojrzalsi w wierze powinni zadbać, aby kandydaci zostali odpowiednio pouczeni i byli właściwie dysponowani do przyjęcia darów Ducha Świętego (kan. 889, 2).
Imię przyjmowane w czasie Bierzmowania
Kandydaci do bierzmowania osobiście wybierają sobie zwyczajowo nowe imię chrześcijańskie. Tradycyjnie jest to imię osoby świętej lub błogosławionej, imię osoby biblijnej, o której już wiadomo, że w życiu ziemskim stała się godnym świadkiem Chrystusa i świątynią Ducha Świętego. Ten święty patron powinien stać się dla bierzmowanego pewnym przewodnikiem na drogach wiary oraz być duchowym pośrednikiem w trudzie realizacji zobowiązań sakramentu Bierzmowania.
Rola świadków Bierzmowania
Człowiek nie rodzi się doskonały w wierze ani automatycznie taki się nie staje. Dojrzewanie w wierze i miłości Chrystusowej wymaga samozaparcia, decyzji pójścia za Chrystusem, Jego przykazaniami i prawdami wiary, a więc nauką ewangeliczną. Dla kandydata do bierzmowania rolę specjalnych przewodników i odpowiedzialnych za dojrzewanie w wierze pełnią świadkowie tego sakramentu. Dlatego Kościół stawia przed świadkiem bierzmowania poważne wymogi kanoniczne. Może nim być ten, kto:
został wskazany przez rodziców lub przyjmującego bierzmowanie,
jest osobą w wierze odpowiednią i wyraził intencję pełnienia tego zadania,
ukończył 16 rok życia; jest katolikiem bierzmowanym,
przyjmuje Eucharystię oraz prowadzi codzienne życie zgodne z wiarą i odpowiednie do podejmowanej funkcji (jest świadkiem Chrystusa),
jest wolny od jakiejkolwiek kary kościelnej i nie jest ojcem lub matką bierzmowanego (por. kan. 893 i 874).
Bierzmowany może sobie wybrać tylko jednego świadka, więc nigdy nie może nim być członek niekatolickiej wspolnoty kościelnej. Bierzmowani mogą poprosić jednego z rodziców chrzestnych, aby podjęli się tego zadania, jeśli od chrztu św. nie utracili kanonicznej zdatności do bycia świadkiem bierzmowanego.
